Συνέβη η όχι?
Ο Τρωικός πόλεμος έλαβε μέρος το 13ο η το 12ο αιώνα προ χριστού. Η Τροία βρισκόταν στην ασιατική πλευρά του Ελλήσποντου. Ενα αληθινό γεγονός η άλλος ένας μύθος, όπως και τα αλλά μύθοι που είχε γράψει ο Όμηρος? Η αίτια του πολέμου λέγεται ότι ξεκίνησε απο τις τρεις θέες, την Αθήνα, την Αφροδίτη, και την Ήρα. Η Έριδα έδωσε ενα χρυσό μήλο στον Παρη. Πανω στο μήλο υπήρχε μια αναγραφή που έλεγε «στην ομορφότερη /ει κάλλιστη». Ο Παρης έπρεπε να επιλέξει σε ποία απο τις τρεις θεές θα έδινε το μήλο και ο Τρώας πρίγκιπας τότε επέλεξε την Αφροδίτη. Η Θέα για να τον ανταμείβει, έκανε την Ελένη την πιο όμορφη γυναίκα πάνω στην γη, για να την ερωτευτεί ο Παρής και να την πάρει μαζι του στην Τροία. Όλα έγιναν όπως η θέα τα΄χε σχεδιάσει. Υπήρχε ενα μικρό πρόβλημα όμως, που δεν το έλαβαν σοβαρά υπόψη τους. Η Ελένη ήταν ήδη παντρεμένη με τον Μενέλαο. Ο αδελφός του ,όμως ήταν εκείνος που ηγήθηκε το στρατό των Αχαιών(Μενελάου δηλ) και κατευθύνθηκε προς την Τροία για να πάρει την Ελένη ,και να κατακτήσει την Τροία. Την πολιορκούσε για δέκα χρόνια... και όταν η νύχτα έπεσε η κοιλία του Δουρείου Ίππου άνοιξε και βγήκαν έξω οι στρατιώτες. . Επιδοθήκαν σε σφαγές, κατάστρεψαν ολοι την πόλη, αλλά και τους ναούς των θέων. Αυτα τα βρίσκουμε όλα γραμμένα στην Ηλίαδα του Ομήρου. Πιστεύω πως όλοι ξέρετε την ιστορία. Αυτό που θέλω να θίξω, δεν είναι τόσο να ξαναπώ την ιστορία, αλλά αν ήταν αλήθεια όλα αυτά, ή όχι. Ξέρουμε ότι ο Όμηρος ήταν εκείνος που είχε γράψει τόσους και τόσους μύθους. Πολλοί έλεγαν ότι ήταν απλά δημιουργήματα του μυαλού του, και άλλοι ότι ήταν αληθινές ιστορίες, λίγο φουσκωμένα όμως για να είναι και πιο εντυπωσιακά.(πιασαρικά, οπως θα το λέγαμε σήμερα). Το ίδιο ισχύει και για τον τρωικό πόλεμο. Απο τα έργα του Όμηρου λίγα έχουν διασωθεί και κύριος τελευταίες σελίδες του έπους)και βεβαία αυτά δεν βοηθούν την σωστή κατεύθυνση που πρέπει να πάρουμε ώστε να αξιολογούμε τα πράγματα με βεβαιότητα και να χωρίσουμε το μύθος απο την πραγματικότητα. Το 1906 Γερμανοί αρχαιολόγοι βρήκαν 2500 πήλινες πινακίδες με σφηνοειδή γραφή στο Boghazkou. Ήταν αρχεία του χετταϊκού Υπουργείου Εξωτερικών την περίοδο που έγινε ο τρωικός πόλεμος.(Χετταίοι: ανήκαν σε μια απο τις 3 μεγάλες αυτοκρατορίες του 13ου αιώνα Π.Χ). Οι πινακίδες μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο και αποκωδικοποιήθηκαν μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο μουσείο της Περγάμου ο Έμλιχ Φόρερ, ένας Ελβετός μελετητής, εργάστηκε στη μετάφραση των πινακίδων όπου ανακάλυψε ονόματα γνωστά από τον Όμηρο, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στην Τροία, τον Ατρέα (πατέρα του Αγαμέμνονα), τον Αλέξανδρο (ομηρική ονομασία του Πάρι) κτλ. Οι πινακίδες αναγνώριζαν μάλλον την Ελλάδα ως σημαντικό κράτος. Παράλληλα με τα βασίλεια της εγγύς ανατολής, υπήρχαν και οι πολύχρυσες Μυκήνες του Σλίμαν που ήταν το πλουσιότερο βασίλειο της Ελλάδος. Στις Μυκήνες είχε κυβερνήσει ένας μεγάλος βασιλιάς, ο Αγαμέμνων. Στην δεκαετία του 1930 η θεωρία του Φόρερ απορρίφθηκε από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Όμως, οι Έλληνες βρίσκονταν σε χετταϊκά κείμενα και ο μύθος του τρωικού πολέμου βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που κατέγραψε ο Χετταίος αυτοκράτορας Χαττούσιλις ο 3ος. Κατά τον Όμηρο, ο Αγαμέμνονας ήταν μεγάλος βασιλιάς της ηπειρωτικής Ελλάδος και νησιών όπως η Κρήτη και η Ρόδος. Αυτό καταγράφηκε και από το χετταϊκό Υπουργείο Εξωτερικών. Ο Όμηρος αποκαλεί τους Έλληνες Αχαιούς. Οι Χετταίοι, σε επιγραφές τους, αναφέρονται σε ένα ισχυρό βασίλειο στα Δυτικά τους: την Αχιάβα, εννοώντας προφανώς τους Αχαιούς. Για το που βρισκόταν η Αχιάβα (στην οποία αναφέρονται οι χετταϊκές επιγραφές) υπάρχουν θεωρίες όπως ότι ήταν στην Θράκη ή Ανατολία ή Ρόδο ή ηπειρωτική Ελλάδα. Οι χετταϊκές επιγραφές, αναφέρουν πως η Αχιάβα, ήταν θαλασσινό κράτος με ευρύτατες επαφές και σχέσεις με τους Χετταίους, άλλοτε φιλικές και άλλοτε εχθρικές. Υπήρχε ένα μεγάλο βασίλειο στα Δυτικά των Χετταίων που εμπλέκεται στρατιωτικά και διπλωματικά μαζί τους και διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τη Συρία και άλλα κράτη. Ονομάζεται Αχιάβα. Η περιγραφή ταιριάζει με τους Αχαιούς, αν και υπάρχουν αρχαιολόγοι που αντιπαραβάλλουν το γεγονός ότι δεν υπήρχε μεγάλο μυκηναϊκό κράτος, αλλά πολλά μικρά που μάχονταν μεταξύ τους. Η αρχαία Ελλάδα δεν ήταν ένα ενιαίο κράτος, αλλά πόλεις και κράτη που συχνά μάχονταν μεταξύ τους, όμως ενώνονταν όταν είχαν να αντιμετωπίσουν κοινό εχθρό (Πέρσες). Ο Όμηρος αναφέρει την Τροία ως Ίλιον. Επιγραφές των Χετταίων την αναφέρουν ως Taruisa και Wilusia. Στο χετταϊκό αρχείο που βρίσκεται στο μουσείο του Βερολίνου καταλήγουμε ότι λίγο πριν την αναρρίχηση του Χαττούσιλη του 3ου στον θρόνο των Χετταίων το 1263 π.Χ. κάποιοι στα δυτικά προτεκτοράτα των Χετταίων έπαψαν να δηλώνουν υποταγή, στηριζόμενοι στο μεγάλο βασιλιά της Αχιάβα (Ελλάδας;). Η Wilusia (πιθανώς η Τροία) ήταν πιστή στους Χετταίους. Έτσι, δέχθηκε επίθεση από τους Έλληνες και καταστράφηκε. Το 1982 ανακαλύφθηκε κομμάτι επιγραφής που έδενε με την επιστολή του Τούντχαλις του 4ου, υιού του Χαττούσιλις. Αναφέρεται στο διάστημα 1220 - 1230 π.Χ. (μετά τον τρωικό πόλεμο) . Στην επιγραφή αναφέρεται ότι ο Αλέξανδρος (Πάρις;), ο πρίγκιπας της Wilusia (Τροία;), είχε πεθάνει και ότι στην θέση του οι Χετταίοι έβαλαν κάποιον άλλον, προσκείμενο σε αυτούς ονόματι Βαλμού τον οποίον αργότερα τον εκθρονίσανε. Η περιοχή της Wilusia (Τροία;) δέχθηκε επίθεση και οι Χετταίοι στρατιώτες μεταφέρθηκαν δυτικά. Τελικά η Wilusia καταστράφηκε. Ήταν η καταστροφή της Τροίας ή κάποιας άλλης πόλης; Ήταν ο Πάρις ο Χετταίος σύμμαχος? Και τελικά ο πόλεμος έγινε, επειδή η Αχαιοί έπαψαν πια να υπακούν τους Χετταίους και εναντιώθηκαν ολοι μαζί στην συγκεκριμένη αυτοκρατορία και σε όσους την υποστήριζαν? Σύμφωνα με αρχαιολογικές μελέτες η ίδρυση της Τροίας χρονολογείται το 3200 π.χ. Η Τροία, ήταν μια εύπορη ελληνική αποικία που είχε αναπτύξει το θαλάσσιο εμπόριο. Είχε εμπορικές σχέσεις με τις Μυκήνες από τον 13ο αιώνα π.χ. Στα μέσα του αιώνα αυτού έγινε και ο πόλεμος των συμμαχικών ελληνικών πόλεων με τους Τρώες. Όπως είπαμε οι έλληνες μάχονταν συχνά μεταξύ τους και ίσως, αν σταθούμε μονό στην ιστορική πλευρά : οι αχαιοί να πάλεψαν με του τρωάδες επειδή δεν τους υποστήριξαν όταν εναντιώθηκαν στους Χετταίους. Ο Όμηρος όμως θέλοντας να δώσει μια πικάντικη νότα στο έπος ,έγραψε ότι πολέμησαν για τα ματιά της ωραίας Ελένης.(μπορεί και να ισχύει αυτό?!). Ο Φιλοκτήτης ήταν αυτός που σκότωσε τον Παρή με ένα από τα δηλητηριασμένα βέλη που του είχε χαρίσει ο Ηρακλής. Όπως και να’χει ,είτε ιστορικά, είτε μυθικά να το πάρουμε, ο πόλεμος ήταν πραγματικό γεγονός. Ο Όμηρος πάντα ανακατεύει τα γεγονότα η και τις χρονολογίες στα γραπτά του και αυτό το κάνει διότι ήταν απλά ένας μυθιστοριογράφος ,ο όποιος είχε ως απώτερο σκοπό, μέσω των ιστορικών γεγονότων να διασκεδάσει τον κοσμο φουσκώνοντας τα πράγματα, αλλά και ενημερώνοντας, εν μέρει... Όσοι εχουν διαβάσει το INATH απο τις αρχές θα γνωρίζουν ότι έχουμε ασχοληθεί και στο παρελθόν με την ελληνική μυθολογία. Άρα θα θυμάστε ότι, και απο αρχαιολογικά ευρήματα ,ίσως και ο Ηρακλής να ήταν πραγματικό πρόσωπο, όμως ο Όμηρος των είχε ντύσει με υπερδυνάμεις.

Δεν ήξερε τίποτα
Τίποτα δεν ήξερε.
Έκανε ελεύθερη ζωη , ηταν καλός και γλυκός.
Παιδί με σκουρόχρωμα μαλλιά με χλωρό ζουμί γεμάτος
Αλλά να ,που μια φορα
Η ζιλιά απο εκείνο το αθώο βλέμμα άναψε και πήρε φωτιά
Και με θυμό έριξε πανω στο στήθος του.
Και δεν κατάλαβε κανεις πως βρέθηκε νεκρός
Ούτε εκείνος πως βρέθηκε μόνος....
Με το στόμα του στεγνό
Και το κρύο να κυλήσει στο σωμα του.
Παραδομένος στην βουή του δρόμου.
Στην ησυχία της νύχτας
Σκοτωμένος απο έναν απάνθρωπο, απο μια σφαίρα
Κάνεις δεν του είπε ότι πανω στο αίμα του
Τα κόκκινα τριαντάφυλλα όλο και πιο ζωντανά
θα πάρουν φωτιά
Τίποτα δεν κατάλαβε,
Ήταν νεκρός
Εκείνος που μόλις είχε συναντήσει την ζωή
Μέρα με την μέρα
Καίγεται μια χλωρή π(αι)εδιάδα
Μέρα με την μέρα
Την κάρδια μας πυροβολούν στην Ελλαδα.
Καλό ταξίδι μικρέ Αλέξη..........

Οικονομική κρίση? Υπήρχε και πάντα θα υπάρχει!
Περνάμε οικονομική κρίση αυτό το καιρό. Χρήματα δεν υπάρχουν ,γκρίνια πολλή ,όπως παντα άλλωστε. Ποίος δεν θα ήθελε να έχει μερικά χαρτονομίσματα στην τσέπη του και να τα σκορπίσει με άνεση δεξιά και αριστερά? Ποίος ανακάλυψε το χρήμα «ως χαρτονόμισμα και ποιά η τύχη αυτού του ανθρώπου? Σίγουρα θέλετε να μάθετε και σίγουρα σας έχει περάσει απο το μυαλό πως να ήταν η ζωή του ανθρώπου που ανακάλυψε το χρήμα? Καμία σχέση με τις φαντασιώσεις σας. Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε παρακάτω. Το όνομα του ήταν John Law. Γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια τραπεζιτών στο Εδιμβούργο της Σκοτίας το 1671. Απο μικρός είχε δυο μεγάλες αγάπες: τα μαθηματικά και τις γυναίκες. Για το πρώτο και οι δάσκαλοι τους έμεναν έκπληκτοι απο την ευφυΐα του. Ενώ όσο αφορά τις γυναίκες, η οικιακή τους βοηθός τον μάθαινε (στα κρυφά) για τους τρόπους συμπεριφοράς και αποπλάνησης στα αριστοκρατικά σαλόνια. Δεν πίστευε στον θεό και αυτό ήταν πάλι κάτι πρωτότυπο γι’ αυτό το παιδί, αν λάβουμε υπόψη μας ότι τότε όλοι πίστευαν και σεβόντουσαν την θέληση του Θεού. Ακόμα και όταν ο πατέρας του εγχειρίστηκε ,εκείνος δεν περίμενε απο τον Θεό να τον γιατρέψει, και αποδέχτηκε ότι βάσει στατιστικών πιθανοτήτων θα πέθαινε. Έτσι και έγινε. Μετά το θάνατο του πατερά του κληρονόμησε όλη την οικογενειακή περιουσία έφυγε απο την Σκοτία και πήγε στο Λονδίνο. Η ζωή του δεν ήταν πια η ιδία. Έπαιζε χαρτιά, και έχασε όλη την περιουσία του στο τζόγο. Σκότωσε, για μια γυναίκα, σε μονομαχία έναν άγγλο, και έτσι εκδιώχτηκε απο την Αγγλία ως δολοφόνος. Το μυαλό του όμως είχε γίνει πιο κοφτερό. Αποζητούσε τρόπους να βγάλει χρήματα. Θεωρούσε ανοησία να μετριέται το χρήμα με χρυσά τάλιρα, ενώ θα μπορούσε να τυπωθεί στο χαρτί. Κανείς όμως δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά. Στην προσπάθεια του αυτή γνώρισε πολλοί κόσμο με επιρροή σε σημαντικές θέσεις των κρατών της Ευρώπης, αλλά κανείς δεν τον εμπιστευόταν ,ώστε να υλοποιήσει την ιδέα του. Οι γυναίκες συνέχιζαν να πέφτουν στην αγκαλιά του, περνούσε καλά με τα λεφτά που έβγαζε απο τις μικροαπατεώνες του ,όμως όλα αυτά δεν τον ικανοποιούσαν. Ώσπου μια μέρα ο Δούκας της Ορλεάνης, τον όποιων γνώρισε στο Παρίσι, του έδωσε γαλλική υπηκοότητα. Όχι μονό αυτό! Τον διόρισε ελεγκτή των οικονομικών! Τότε ο John Law Banque Generale και εκεί έκανε το όνειρο του πραγματικότητα. Το Χρήμα τυπώθηκε στο Χαρτί., εγκεκριμένα μάλιστα απο το κράτος της Γαλλίας. Το χρήμα έρρεε άφθονο. Η οικονομία άρχισε να ανθίσει, η φτώχια άρχισε να εξαλείφετε. Ο John ήταν πια όχι μονό ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ευρώπης ,αλλά και ο πιο ευτυχισμένος. Το όραμα του του έγινε πραγματικότητα. Βρήκε τον τρόπο να πολεμήσει την φτώχεια. Όμως η ευτυχία δεν κράτησε για πολύ. Οι άνθρωποι είναι άπληστοι σε οιοδήποτε κοινωνία η χρόνια κι’ αν ζουν. Έτσι και τότε, το κράτος (παντα απο’ κει δεν αρχίζει το κακό?) άρχισε να πληρώνει τα χρέη μέσω του τυπογραφείου του John με χάρτινα νομίσματα, τεράστια χρέη, και αφου τα πλήρωσε, τότε στην Γάλλια φάνηκε η γύμνια του εικονικού πλούτου. Ο πληθωρισμός είχε αυξηθεί πολύ, οι γάλλοι έχασαν τις ανέσεις που είχαν συνηθίσει να ζουν, αυτό έφερε πανικό στην γαλλική κοινωνία, και με την σειρά της στην οικονομία της χωράς. Και η κρίση εξαπλώθηκε πολύ σύντομα και στολή την Ευρώπη. Οι πλούσιοι άρχισαν να χάσουν αρκετές περιούσιες , ενώ οι φτωχοί έγιναν φτωχότεροι. Σήμερα οι εγκυκλοπαίδειες θεωρούν ότι εκείνος ήταν ένας απο τους λογούς που ξεσπάςε η Γαλλική Επανάσταση το 1789. Μετά την κρίση που είχε προκαλέσει, άθελα του , (προσπάθησε για έναν καλύτερο κοσμο, χωρίς να λάβει υπόψη του ότι έκτος απο τους φτωχούς που θα έφτιαχναν την ζωη τους, οι πλούσιοι θα προσπαθούσαν να ογκώνουν τις περιούσιες τους. Έλπιζε μάλλον στο ότι οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν ολοι ίσοι ακόμα και στο πλούτος, αλλά δεν σκέφτηκε την απληστία των ανθρώπων),αυτοεξορίστηκε στην Βενετία. Συνέχισε να ζει απο τα κέρδη που του έφερνε ο τζόγος, ποντάροντας πάντα στις πιθανότητες των φύλλων που είχε ο αντίπαλος. Πέθανε στην Βενετία.
Ο Claude Cueni κυκλοφόρησε ένα ιστορικά μυθιστόρημα για την ζωή του John Law με τίτλο «Το μεγάλο παιχνίδι» και τον χαρακτηρίζει ως «τον τέλειο συνδυασμό του Καζανόβα και του Μπιλ Γκέιτς». Ακόμα πιστεύετε πως ο κόσμος θα είναι ποτέ ικανοποιημένος απο άποψη οικονομίας και χρημάτων?

Νοέμβριος. 1911
Το άστρο λάμπει πάνω απο την Κρήτη.

Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοέμβριου του 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ηταν ο τελευταίος απο τα 6 παιδια της οικογένειας Αλεπουδελλη (το πραγματικό του επίθετο).
Το 1917 φοίτησε για επτά χρόνια στο ιδιωτικό σχολειό Δ.ν.Μακρη. Το 1920 ο πατέρας του συνελήφθηκε, διότι υποστήριζε τον Βενιζέλο, και με την πτώση του Βενιζέλου τότε είχαν αρχίσει και οι διωγμοί εναντίων όλων αυτών που τον υποστήριζαν.
Ο Ελύτης είχε γνωρίσει και ο ίδιος απο κοντά τον Ε.Βενιζελο, διότι ηταν και οικογενειακός φίλος. Το 1924 συνεργάστηκε στο περιοδικό «Η διάπλασης των παίδων», ενώ είχε ήδη εγγραφεί στο Γ’ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Το 1928 μετά απο πιέσεις των γονέων του αποφάσισε να σπουδάσει χημικός. Εκείνη την εποχή γνώρισε απο κοντά τα έργα του Ελύτη, του Καβάφη, του Πωλ Έλυαρ και των γάλλων υπερρεαλιστών, που έπαιξαν σημαντικό ρολό στις ιδέες του για την λογοτεχνεια.:«...μ’ ανάγκασαν να προσέξω κι αδίστακτα να παραδεχτώ τις δυνατότητες που παρουσίαζε, στην ουσία της ελεύθερης ενάσκησής της, η λυρική ποίηση»
Το 1930 παράτησε τις σπουδές του στην χημεία και γράφτηκε στην νομική σχολή. Το 1933 ηταν εκπρόσωπος των φοιτητών στην Ιδεοκρατική Φιλοσοφική Ομάδα στο πανεπιστήμιο, οπου συμμετείχαν ως ιδρυτές ο Κ. Τσάτσου, Κανελλόπουλου, Ι. Θεοδωρακόπουλου και Συκουτρή. Μελετούσε την ιδια στιγμή τους συγχρόνους έλληνες συγγραφείς ¨Γιώργος Σεφέρης, Νικήτα Ράντου, Καίσαρος Εμμανουήλ. κ.α. Περιπλανιόταν στη Ελλάδα και ο ίδιος περιέγραφε :"Πιονιέροι αληθινοί, μέρες και μέρες προχωρούσαμε νηστικοί και αξύριστοι, πιασμένοι από το αμάξωμα μιας ετοιμοθάνατης Σεβρολέτ, ανεβοκατεβαίνοντας αμμολόφους, διασχίζοντας λιμνοθάλασσες, μέσα σε σύννεφα σκόνης ή κάτω από ανελέητες νεροποντές, καβαλικεύαμε ολοένα όλα τα εμπόδια και τρώγαμε τα χιλιόμετρα με μιαν αχορταγιά που μονάχα τα είκοσι μας χρόνια και η αγάπη μας γι αυτή τη μικρή γη που ανακαλύπταμε, μπορούσαν να δικαιολογήσουν"
Στην αρχή ήταν δύσκολα για τον Ελύτη να δημοσιεύσει τα ποιήματα του, και αυτό διότι ο ίδιος ένιωθε μια ανασφάλεια. Ο Γιώργος Σαραντάρης τον ενθάρρυνε να συνεχίσει τις προσπάθειες του ,αλλά η γνωριμία με τον Ανδρέα Εμπειρικό και η συμμέτοχη του Ελύτη στο περιοδικό Νεα Γράμματα, στάθηκαν ο σταθμός για το ξεκίνημα του μεγάλου ποιητή,. Κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης του κύκλου των Νέων Γραμμάτων στο σπίτι του ποιητή Γ.Κ. Κατσίμπαλη, οι παριστάμενοι κράτησαν ορισμένα χειρόγραφα του Ελύτη, με το πρόσχημα να τα μελετήσουν καλύτερα, και τα στοιχειοθέτησαν κρυφά παρουσιάζοντάς τα αργότερα στον ίδιο τον Ελύτη με το ψευδώνυμο Οδυσσέας Βρανάς,(το επίθετο της μητέρας του) με στόχο τη δημοσίευσή τους. Ο Ελύτης αρχικά ζήτησε την απόσυρσή τους απευθύνοντας ειδική επιστολή στον Κατσίμπαλη, ωστόσο τελικά πείστηκε να δημοσιευτούν αποδεχόμενος επίσης το ψευδώνυμο Οδυσσέας Ελύτης. Δημοσίευση των πρώτων ποιημάτων του στα Νέα Γράμματα έγινε το Νοέμβριο του 1935, στο 11ο τεύχος του περιοδικού. Ο Ελύτης δημοσίευσε επίσης μεταφράσεις ποιημάτων του Έλυαρ. Το 1937 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών στην Κέρκυρα, αλληλογραφώντας παράλληλα με το Νίκο Γκάτσο και το Γιώργο Σεφέρη που βρίσκονταν στην Κορυτσά. Λίγο μετά την απόλυσή του, τον επόμενο χρόνο, ο Μήτσος Παπανικολαου δημοσίευσε το άρθρο "Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης" στα Νέα Γράμματα, το οποίο συνέβαλε στην καθιέρωσή του.
Το 1939 εγκατέλειψε οριστικά τις νομικές σπουδές και μετά από αρκετές δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε περιοδικά, τυπώθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Προσανατολισμοί. Τον επόμενο χρόνο, μεταφράστηκαν για πρώτη φορά ποιήματά του σε ξένη γλώσσα, όταν ο Samuel Baud Bovy δημοσίευσε ένα άρθρο για την ελληνική ποίηση στο ελβετικό περιοδικό Formes et Couleurs.
το 1945 ξεκίνησε η συνεργασία του με το περιοδικό Τετράδιο μεταφράζοντας ποιήματα του Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα και παρουσιάζοντας σε πρώτη δημοσίευση το ποιητικό του έργο Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας. Ο πόλεμος του ’40 του έδωσε την έμπνευση και για άλλα έργα, την Καλοσύνη στις Λυκοποριές, την Αλβανιάδα και την ανολοκλήρωτη Βαρβαρία. Την περίοδο 1945-1946 διορίστηκε για ένα μικρό διάστημα Διευθυντής Προγράμματος στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Συνεργάστηκε με το Β.Β.C, ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβούλιου του ΕΙΡΤ, μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου, μέλος της Ομάδας των Δώδεκα που κάθε χρόνο απονέμει βραβεία. Ασχολήθηκε με μεταφράσεις, με αφιερώσεις στους μεγάλους ζωγράφους της εποχής, συνέχισε να κάνει ταξίδια με το ίδιο πάθος που είχε στα νιάτα του. Το 1977 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο Οδυσσέας Ελύτης έφυγε απο την ζωή το Μάρτιο του 1996...

Ι
Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε

σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε,

σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε

μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μες το κλάμα του,

βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά

και το σήκωσαν στου βοριά τα σπάργανα.

Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παραβάν στο λιθάρι,καβάλλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν,ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί

ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες

κ' ήρθαν από της γης τα πέρατα

οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια

εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά,εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!
Hταν γερό παιδί,τις νύχτες αγκαλιά με τα νεραντζοκόριτσα

λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων,ήταν τόσος ο έρωτας στα σπλάχνα του

που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης,πιάνοντας ύστερα χορό μ' όλες τις νίφες λεύκες ώσπου ν' ακούσει και να χύσ' η αυγή το φως μες στα μαλλιά του,

η αυγή, που μ' ανοιχτά μπράτσα τον έβρισκε στη σέλλα δυό μικρών κλαδιών να γρατσουνάει τον ήλιο,να βάφει τα λουλούδιαή, πάλι, με στοργή να σιγονανουρίζει

τις μικρές κουκουβάγιες που ξαγρύπνησαν...Α! τι θυμάρι δυνατό η ανασαιμιά του!

Τι χάρτης περιφάνιας το γυμνό του στήθος,όπου ξεσπούσαν λευτεριά και θάλασσα!...
Hταν γενναίο παιδί.Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του,με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά,

και με το κράνος του -γιαλιστερό σημάδι(φτάσανε τόσο εύκολα μες στο μυαλό που δεν γνώρισε κακό ποτέ του)

με τους στρατιώτες του ζερβά-δεξιά

και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του.

-Φωτιά στην άνομη, φωτιά!Με το αίμα πάνω από τα φρύδια τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε, ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής,και το στώμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο,και τα χέρια του,

ανοιχτές πλατείες της ερημίας.

Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας-δεν έκλαψαν.

Γιατί να κλάψουν;

Hταν γενναίο παιδί!



ΙΙ
Σ' αγαπάω, μ' ακούς;

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια

.Για τα "πίστεψέ με" και τα "μη."

Μια στον αέρα μια στη μουσική,εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω

κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.

Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα.Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος από παντού, για 'σένα μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.

Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,

σ' έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,

πως φιλάς,

πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε."

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,

πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.

Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.

Επειδή σ' αγαπάω και σ' αγαπάω.

Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πιαδεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,

το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από 'σένα και να με χτυπά η φωνή μου

να μυρίζω από 'σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένοδεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι

κι είναι νωρίς, μ’ακούς;

Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

να μιλώ για 'σένα και για μένα.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;

Είμ' εγώ, μ' ακούς;

Σ' αγαπάω, μ' ακούς;

Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;

Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς;

για μας, μ' ακούς;

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;

Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς;

το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;

Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;

Σ' άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ' ακούς;

δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,ο ίδιος, μ' ακούς;

και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνακι από τόσους βοριάδες,

μ' ακούς;

Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;

Μες στη μέση της θάλασσας από το μόνο θέλημα της αγάπης,

μ 'ακούς.

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.

Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;

Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ' ακούς;

Σ' αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ' ακούς;

Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.

Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις

και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.

Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.

Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,

όλα για 'σένα,

για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.

Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση

έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.

Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.

Πήγαινε,

και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.

Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.

KAPETANI.K

KAPETANI.K
Όταν ήμουν παιδί δεν είχα ποτέ μου ηρώα. Δεν ήθελα να μοιάσω ,ουτε να γνωρίσω κανεναν απο τους ήρωες τον κόμικς η των βιβλίων που διάβαζα. Ίσως ακουστεί περίεργο, ομως ουτε πρίγκιπες, ουτε άλλους ήρωες δεν είχα στο μυαλό μου. Μου έλεγαν παραμύθια καθε βραδυ, ομως παντα πίστευα ότι ο κόσμος των παραμυθιών ηταν ανέγγιχτος, μια φαντασία έως και ανύπαρκτο.Πολυ αργοτερα ,αφου είχα τελειώσει και με την εφηβική μου ηλικία(αυτό ειναι σημαντικό),κατάλαβα ποιος ειναι ο ήρωας μου.Τοτε συνειδητοποίησα ότι, σ’ αυτό το άτομο θα ήθελα όχι μονό να μοιάσω αλλά να υιοθετήσω και καθε του πράξη,. Σκέψη, κίνηση, απόψεις, να θυμάμαι παντα τα λογία του και να τα έχω μότο στην ζωη.Ο Γιάννης , ο δικός μου ήρωας, έμεινε ορφανός στα 10 του χρόνια. Είχε αλλά 3 αδέρφια μικρότερα του. Γεννήθηκε το 1934. Ενα χρόνο πριν το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου . Είδε να αρπάζουν απο το σπιτι τον πατερά του και να τον σκοτώσουν μπροστά στα ματια του. Αυτο το συμβάν στην ζωη του μου το ‘πε σαν ενα παραμύθι όταν ήμουν 8 ετών. Μετα απο τις δίκες μου πιέσεις με ερωτήσεις του τύπου: γιατί δεν έχεις γονείς εσύ? Έμεινε κοντά στις αδελφές του, ώσπου εκείνες παντρευτήκαν. Στα 31 του γνώρισε την Ιουλία. Παντρευτήκαν και όταν άνοιξαν το δικό τους σπιτικό δεν είχαν απόλυτος τιποτα. Στις αρχές εργαζόντουσαν στην οικοδομη και η Ιουλία ακόμα κι’ όταν ηταν έγκυος. Αποκτήσαν ενα ζεστό σπιτι και 4 παιδια. Η αγάπη τους μεγάλωνε μερα με την μερα. Την ιδια αγάπη έδιναν και στα παιδια του. Πολλές φόρες είχα αναρωτηθεί που την είχαν αποθηκευμένη τόση αγάπη?Ο ήρωας μου μέχρι τα 70 του χρόνια περπατούσε σαν νέο αγόρι. Ψιλός, με γαλάζια ματια , με μια απίστευτη ενεργεία να ρέει στις φλέβες του. Δεν είχε αρρωστήσει ποτέ του. Δεν έπινε, δεν κάπνιζε.Αποφάσισε να φύγει μια μερα του Ιούλιου, τοτε που το γαλάζιο χρώμα είχε αγκαλιάσει την πόλη. Καλοκαίρι διάλεξε να φύγει. Χάθηκε μεσα στα βαθειά γαλάζια νερά, πνίγοντας την μικρη λίμνη των ματιών του σε μια θάλασσα. Έφυγε χωρίς να πει τιποτα, χωρίς να ζητήσει κάτι. Έδωσε στα παιδια του τα παντα(πνευματικά και υλικά αγαθά) .Έφυγε ,χωρίς μια λέξη, λες και είχε κλείσει όλες τις υποχρεώσεις του σ’ αυτή την ζωη.Μετα την φυγή του ,συλλογιστικά την ζωη του. Κατάλαβα ότι είχα διπλά μου έναν ηρώα, που δεν το εκτίμησα όσο έπρεπε, και δεν του το’ χα πει ποτέ. Λυπάμαι γι’αυτό καθε μερα! Λυπάμαι που δεν του’ χα πει ποτέ «Σ’αγαπώ». Αυτη η λέξη μου φαινόταν γέλια να το πω σ’ εκείνων. Θεωρούσα ότι ηταν κάτι το αυτονόητο. Σημερα όμως λυπάμαι που δεν του το’ πα έστω μια φορα. Λυπάμαι που δεν του ‘πα αντίο. Λυπάμαι που είχα 6 μήνες να τον δω πριν φύγει! Λυπάμαι πιο πολυ που μετα απο 6 μήνες τον ειδα σένα φέρετρο, μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη, σιωπηλός, με κλειστα τα υπεροχα ,γλυκά του ματια. Τόσες ρυτίδες στον μέτωπο του, όσο και οι αμέτρητες ταλαιπωρίες της ζωής του. Τα παντα έδωσε για να με δει καλά, και εγώ ποτέ δεν του είπα , «είσαι ένας ήρωας».Τώρα πια ,εκείνος το ξέρει ότι είναι ο ήρωας μου. η γυναίκα του ειναι η ηρωίδα μου,όπως καθε ηρώα που εχει διπλά του μια ηρωίδα. Το ξέρει με το δικό του τρόπο, παρόλο που δεν ζει πια. Αυτόν τον ηρώα γνωρίζω, σέβομαι, αγαπώ και τιμώ!Αυτός ο ήρωας, ειναι ο πατέρας μου!

ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ........
Το Άγιο Δισκοπότηρο! Άλλος ένας μύθος αυτού του μικρού κόσμου, που με την φαντασία και τα τρελά όνειρα προσπαθεί να επιβιώσει. Η μήπως όλα κρύβουν μια μικρή αλήθεια μέσα τους.? Ο μύθος λέει πως ο Χριστός χρησιμοποίησε αυτό το σκεύος στο τελευταίο του δείπνο και μετά το έδωσε στον Ιωσήφ της Αριμαθειας. Κατά τον ίδιο μύθο , όταν ο Ιωσήφ κατέβασε τον Χριστό απο το σταυρό, έβαλε εκεί μέσα τον ιδρώτα και το αίμα του Μεσσία. Λέγεται αλλιώς το ιερό Γκρααλ. Μετά από τον θάνατο του Χριστού ο Ιωσήφ φυλακίστηκε προφανώς σε έναν τύμβο, όμοιο με εκείνο που χρησιμοποίησε για το σώμα του Ιησού. Τον άφησαν εκεί για να λιμοκτονήσει, επί αρκετά χρόνια όμως τρεφόταν από τη μαγική δύναμη του Γκράαλ που του παρείχε τροφή και νερό κάθε πρωί με θαυματουργό τρόπο. Αργότερα -και σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή του μύθου- ο Ιωσήφ ταξίδεψε στην Αγγλία με την οικογένειά του και διάφορους συντρόφους του. Εκείνος εγκαταστάθηκε στο Γκλαστονμπερι, αλλά το δισκοπότηρο στο Κορμπένικ και στεγάστηκε σε ένα θαυματουργό κάστρο, που φυλασσόταν πάντα από τους Βασιλείς του Δισκοπότηρου.
Αιώνες αργότερα η τοποθεσία του Μεγάλου Κάστρου του Κορμπένικ ξεχάστηκε. Πολλά χρόνια αργότερα βρίσκονται μπλεγμένοι και έχοντας παίξει πολύ σημαντικό ρολό σ’ αυτό το μύθο οι άγγλοι και μέχρι και ο βασιλιάς Αρθούρος και το Λανσελοτ.
Ίσως να γνωρίζετε για το δισκοπότηρο απο την ταινία του Σπίλμπεργκ με τον Ινδιάνα Τζουνς. Η ταινία είναι ναι μεν άπλα μία φαντασία, στηριγμένη δε, στην προσπάθεια πολλών ανθρώπων που κατά καιρούς προσπαθούσαν να βρουν το δισκοπότηρο. Σύμφωνα με διάφορα βιβλία που γραφτήκαν γι’ αυτό και σύμφωνα με τους ίδιους τους συγγραφείς των βιβλίων αυτών, όλα στηρίζονταν σε παλιά κείμενα που είχαν διασωθεί, και που μιλούσαν για ενα αντικείμενο που έδινε δύναμη και πλούτη σε οποίον το κατείχε . Πιστεύεται πως οι Ναϊτες και μια αίρεση ονόματι οι Καθαροί ηταν δυο ομάδες άμεσα συνδεδεμένα με το Άγιο Δισκοπότηρο. Οι πρώτοι ήταν εννέα γάλλοι ιππότες ,οι οποίοι έδρευαν και είχαν εγκατασταθεί στο ναό του Σολόμωντα. (1118). Το 1312 ο πάπας Κλεμεντιος V και ο βασιλιάς της Γαλλίας ο Φίλιππας IV, υποστήριξαν ότι οι να’ι’τεσ ήταν μια ομάδα αιρετικών και ετσι άρχισαν οι διωγμοί εναντίον τους. Ο αληθινός λόγος που έγινε αυτό? Οι Ναϊτεσ είχαν αποκτήσει μεγάλη περιουσία απο τον κόσμο, που τους έκανε δωρεές και μάλιστα είχαν δανείσει κάποτε χρήματα και στου ίδιους τους δυο καταδίωκες τους.
Σύμφωνα με τον F. Wheeler το Γκράαλ παρουσιάζεται ως βιβλίο. Ένα κείμενο γραμμένο από τον ίδιο τον Ιησού γεμάτο με ιερές γνώσεις που εύκολα μπορούν να προκαλέσουν την δημιουργική φαντασία ενός μελετητή για την πιθανή συσχέτιση της μυστηριώδης σοφίας που είχαν ανακαλύψει στην Ιερουσαλήμ οι Ναΐτες.
Οι Καθαροί, απο την άλλη, ήταν επίσης μία αίρεση, κατά την άποψη της εκκλησιάς, και η διαρκής κριτική ενάντια της σχετικά με την διαφθορά και την ηθική χαλαρότητα της ζωής των μελών της, προκάλεσε την οργή του Πάπα Ιννοκέντιο ΙΙΙ ο οποίος οργάνωσε με την συμπαράσταση των βαρόνων της νότιας Γαλλίας σταυροφορία εναντίον τους. Διωγμούς και αιματοχυσία ήταν το αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά αρκετοί από τους Καθαρούς μπόρεσαν να ξεφύγουν σε Ιταλία και Ισπανία. Με μία δεύτερη σταυροφορία όμως, κάθε αιρετική εστία καταπνίγηκε με κορυφαία μάχη την πολιορκία στο κάστρο Μονσεγκύρ το 1244. Σύμφωνα όμως με αναφορές της Ιεράς Εξέτασης, το τελευταίο βράδυ πριν την πτώση του κάστρου, τέσσερις Καθαροί διέφυγαν από μια δύσβατη πλευρά του βουνού πάνω στο οποίο ήταν χτισμένο το προπύργιο, μεταφέροντας μαζί τους ένα Ιερό Θησαυρό. Το περιεχόμενο του πολύτιμου αυτού φορτίου δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει γνωστό, όμως η παράδοση θέλει να περιλαμβάνει το ίδιο το Ιερό Δισκοπότηρο.
Με τον θρύλο του Δισκοπότηρου όμως, οι ερευνητές Johannes και Peter Fiebag συνδέουν και το μυστηριώδες υλικό με το οποίο τρέφονταν οι Εβραίοι κατά την πορεία τους προς την γη της επαγγελίας μετά την φυγή από την Αίγυπτο. Στο βιβλίο τους 'The eternal device', το Γκράαλ δέχεται πλέον την ερμηνεία μιας εξωγήινης μηχανής που παράγει τροφή (μάννα). Αυτή η μηχανή αποτέλεσε τον πολύτιμο θησαυρό των Ναϊτών ιπποτών οι οποίοι και φυγάδευσαν τον παράξενο αυτό μηχανισμό το 1398 με μυστική αποστολή του sir Henry Sinclair στο νησί Oak της Νέας Σκοτίας του Καναδά όπου και την έκρυψαν σε υπόγεια άγνωστα μέχρι προσφάτως τούνελ!
Το τελευταίο ,αλλά ίσως το σημαντικότερο : ενα μικρό παρεκκλήσι του Ροσλιν (Rosslyn), κοντά στο Εδιμβούργο της Σκοτίας. Χτισμένο από τον Γουίλιαμ Σαιντ Κλαίρ τον 15ο αιώνα. Η οικογένεια των Σαιντ Κλαιρ έδωσε καταφύγιο στους διωκόμενους ιππότες αποκτώντας έτσι και τον τίτλο του Ναϊτη Ιππότη, αλλα και σημαντικό μέρος του θησαυρού που λέγεται πως έφεραν μαζί τους. Στις υπόγειες στοές του ναού, ανάμεσα στα υπόλοιπα κρυμμένα αντικείμενα των Ναϊτών, βρίσκεται και το Ιερό Δισκοπότηρο. Ο T. Ravenscroft το 1962 δημοσίευσε το αποτέλεσμα της μελέτης του ορίζοντας την κρύπτη του Γκράαλ ως μια από τις περίτεχνες κολόνες του ναού. Μεταλλικοί ανιχνευτές έχουν επιβεβαιώσει την παρουσία ενός μικρού μεταλλικού αντικειμένου μέσα στην στήλη. Οι ιδιοκτήτες όμως αρνούνται να γκρεμίσουν την κολόνα ή να συνεχιστούν περαιτέρω οι έρευνες. Μπορεί μέσα σ’αυτή την κολόνα να βρίσκεται το Άγιο Δισκοπότηρο. Μέχρι την στιγμή όμως που θα το ανακαλύψουν παραμένει ένας μύθος. Και οι μύθοι είναι απλά τέλειοι! Εξάπτουν την φαντασία και είναι λόγο για διαφωνία η συζήτηση? Συμφωνείτε?
Πηγές:
Wikipeddia
Γιώργος Ιωαννίδης . Διαβάστε περισσότερα στο βιβλίο του: Το Ιερό Δισκοπότηρο και το Μυστήριο της Αιώνιας Ζωής, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρχέτυπο.

ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ :KAPETANI.WORDPRESS.COM

I’M AN ALIEN , I’M A LEGAL ALIEN....
Ο Μπομπ Μαρλεϊ γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1945. ο πατερας του ηταν άγγλος και η μητέρα του τζαμαϊκανή. Το πραγματικό του όνομα είναι Ρομπερτ Νεστα Μαρλεϊ. Ο πατέρας του ηταν ναυτικός και γι’ αυτό τον λόγο, έβλεπε σπανία το παιδί του και την γυναίκα του. Παρόλα αυτά τους παρείχε τα πάντα. Ο Μαρλεϊ έμεινε ορφανός απο πατερά στην ηλικία των 10 ετών, όταν ο τελευταίος πέθανε απο ανακοπή καρδιάς. Το παιδί είχε πέσει πολλές φόρες θύμα ρατσισμού, λόγο του χρώματος τού, δεν ήταν ούτε μαύρος ,ούτε λευκός. Στην ηλικία των 10 ετών άρχισε να μάθει αμυντικές κινήσεις ώστε να μπορεί να προστατευτεί, απο όσους ήθελαν να του κάνουν κακό. Ετσι πήρε την φήμη του σκληρού παιδιού. Στην ηλικία των 14 ετών παράτησε το σχολειό και άρχισε να δουλεύει σε ένα σιδεράδικο. Μαζί με τον Bunny Wailer και τον Joe Higgs(τοπικό τραγουδιστή) έπαιζαν μουσική. Ο πρώτος ήταν καλός φίλος του τοτε , ενώ ο τελευταίος θεωρείτε ως ο μέντορας του. Το 1962 ηχογράφησε δυο singles(τα πρώτα), που κυκλοφόρησαν με το όνομα Μπομπι Μαρτελ, χωρίς όμως κάποια ιδιαίτερη προσοχή απο τον κόσμο. Το 1963 μαζί με άλλους τραγουδιστές και τον φίλο του Bunny Wailer, έφτιαξαν το συγκρότημα the Wailers. Μέχρι το 1966 απο 6 μελή που είχε το συγκρότημα έμειναν μονό τρεις(ανάμεσα τους ο Μαρλει). Τραγουδούσαν SKA μουσικη. Το πρώτο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 1973, με τίτλο :‘ Catch the fire”. Ο κόσμος αντέδρασε θετικά, και έτσι ακλούθησε δεύτερο άλμπουμ το : «Burning”, με τραγούδια που είναι μέχρι και σήμερα επιτυχίες. « I shot the sheriff”, “Get up, stand up”, κλπ. Το 1974 το συγκρότημα διαλύθηκε. Οι αίτιες άγνωστες, αφου μονό εικασίες υπάρχουν απο τον κόσμο. (σόλο καριέρα, διαφωνία για τις συναυλιεσ,κ.α.) Το 1975 όλος ο κόσμος έμαθε τον Μπομπ Μαρλει. Το τραγούδι «Νo woman, no cry”, έγινε μεγάλη επιτυχία και τραγουδιόταν πλέον έξω απο τα σύνορα της Τζαμάικα. Ο Μαρλει τότε ακόμα υπέγραφε τους δίσκους του με το όνομα Τhe Wailers, παρόλο που το συγκρότημα είχε διαλυθεί. Το 1976 το άλμπουμ Rastaman Vibration, έμεινε στο τοπ δέκα της ΗΠΑ για τέσσερις εβδομάδες. Δεκέμβριο του 1976, πέφτει θύμα ένοπλης επίθεσης μέσα στο σπίτι του στην Τζαμάικα. Η γυναίκα του τραυματίζεται στο κεφάλι, ο μάνατζερ του (Ντον Ταιλορ), στα πόδια, και ο ίδιος στο βραχίονα και στο στήθος. Πίστευαν ότι η επίθεση είχε γίνει για πολιτικούς λόγους, αφού ο Μαρλει θα τραγουδούσε σε μια συναυλία που την οργάνωσε ο πρωθυπουργός της χωράς ο Μαικλ Μανλεϊ. Ετσι πίστευαν ότι αφορούσε την παράκαμψη του Μανλεϊ αυτή η συναυλία, ενώ στην πραγματικότητα γινόταν για να ηρεμήσει τα πνεύματα μεταξυ των δυο πολίτικων παρατάξεων της χωράς. Παρόλα αυτά ο Μαρλεϊ και η γυναίκα του εμφανιστήκαν με επιδέσμους και ράμματα για να πραγματοποιήσουν την συναυλία ,όπως είχε προγραμματιστεί. Το 1976 μετακόμισε στην Αγγλία. Τα άλμπουμ: Exodus, Kaya, έμειναν για 56 εβδομάδες στα αγγλικά charts. Είχε συλληφθεί με μικρή ποσότητα κάνναβης επάνω του, όταν ταξίδευε στην Αγγλία. Αλλά άλμπουμ: Babylon by bus”, Survival (με τραγούδια που αφορούσαν την Αφρική και τον αγώνα του αφρικανού λαού), Uprising,(τελευταιο στούντιο άλμπουμ). Μετά τον θάνατο του κυκλοφόρησε το Confrontation, που περιείχε ζωντανές παλιές ηχογραφήσεις και παλιά τραγούδια μιξ, που είχαν κυκλοφορήσει μονό στην Τζαμάικα. Το 1977 διαγνωστικέ μελάνωμα στο πόδι του τζαμαϊκανού θρύλου. Ο Μαρλεϊ ηταν φανατικός του Ρασταφαριανου. (κρατούσαν τα μαλλιά ρόστα), και ήταν μια είδος θρησκεία με τα πιστεύω και δίκη της δόγμα. Ένα απο τα πράγματα που πίστευαν οι Ρασταφαριανοι ήταν ότι κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να είναι διαμελισμένος. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Μαρλεϊ δεν δέχτηκε να του κόψουν το πόδι ώστε να απαλλαγεί απο το καρκίνο. Δεν πίστευε στους γιατρούς ,προσπαθούσε με άλλους τρόπους να μπορέσει να βρει λύση. Όταν το έμαθε δεν έφτιαχνε διαθήκη, γιατί σύμφωνα με την θρησκεία του, αυτό θα ηταν το ίδιο σαν να αποδεχόταν ότι παρατιόταν απο την αιωνία ζωη(everliving). Η αρρώστια εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και στις 11 Μάιου του 1981 πέθανε στο νοσοκομείο ης Φλόριντα. Η τελευταία του συναυλία έγινε το 1980 στις 23 Σεπτεμβρίου στην Πενσυλβανια. Ηταν 36 ετών όταν πέθανε. Η κηδεία του έγινε στην Τζαμαικα,συνδιαζοντασ στοιχειά της ορθόδοξης εκκλησιάς με στοιχειά του ρασταφαριανισμου. Αποτεφρώθηκε μαζί με την κιθάρα του, την βίβλο του, ενα μεγάλο κλαδί κάνναβης, το δαχτυλίδι που του είχε χαρίσει ο πρίγκιπας της Αιθιοπίας(Asfa Wossen).Το ρασταφαριανου κίνημα, είχε αποτελέσει στοιχείο-κλειδί για την ρεγκε μουσική. Ήταν ο πρώτος που κατάφερε να διαδώσει τη μουσική των Ρασταφαριανών από τις κοινωνικά αποξενωμένες περιοχές της Τζαμάικα στη διεθνή μουσική σκηνή. Υιοθέτησε χαρακτηριστικά των Ρασταφαριανών όπως τα dreadlocks (είδος κόμμωσης), η χρήση κάνναβης σαν ιερό στοιχείο Θείας Ευχαριστίας κ.α. Ο Μαρλεϊ απέκτησε 13 παιδία : 3 με την σύζυγο του, την Ρίτα, 8 με διαφορετικές γυναίκες και δυο υιοθετημένα παιδία απο προηγούμενες σχέσεις της γυναίκας του. Ακομα και σήμερα ο Μαρλεϊ είναι ένας ζωντανός θρύλος. Έχει τιμηθεί πολλές φόρες απο διάφορα περιοδικά μουσικής ,για βραβείο Grammy, η ζωή του έχει γίνει ταινία, πάνω στις αρχές που είχε για την ζωή έχουν στηθεί χαρακτήρες ταινιών. Όλα αυτά ,γιατί ο εθνικός τραγουδιστής της Τζαμάικα, πίστευε στην ελεύθερη ζωή, χωρίς βία και χωρίς ρατσισμό. Και όπως έλεγε ο ίδιος τραγουδούσε γι΄αυτό τον λόγο. Κάποτε είχε πει: « Ο πατέρας μου ήταν λευκός και η μητέρα μου μαύρη. Με φωνάζουν μιγά ή κάπως έτσι. Δεν είμαι σε καμία πλευρά. Ούτε στην μαύρη, ούτε στην λευκή. Είμαι στου Θεού την πλευρά, Αυτού που με έπλασε και με έκανε να προέρχομαι από την μαύρη και την λευκή».

Ήλιο, θάλασσα και «καπνό» ... Μόνο αυτά ξέρετε?
Για την Τζαμάικα? Μια χώρα πανέμορφη, με καταγάλανα νερά και δάση που σ’ αρέσει να χάνεσαι μέσα τους. Στο νησί ζούσε κάποτε ,μια φυλή ονόματι Ταινο. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ονομάσει το νησί Χαιμακα, που σημαίνει « γη του ξύλου και του νερού», «land off wood and water”. Η Τζαμάικα ανακαλύφθηκε απο τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1494, ο οποίος αποφάσισε ότι η Τζαμάικα ήταν πλέον ενα ισπανικό νησί, μάλιστα το ονόμασε Σαντιάγκο. Αργότερα οι άγγλοι (1655) έδιωξαν με την βία τους ισπανούς για να κάνουν το νησί δική τους αποικία. Λένε ότι μετά απο αυτό η φυλή Ταινο εξαφανίστηκε. Εκμεταλλευτήκαν τους ανθρώπους αυτής της πανέμορφης χωράς. Οι ντόπιοι έγιναν σκλάβοι και όλα τα πλούτη του νησιού, έγιναν εμπόρευμα προς τις ευρωπαϊκές χώρες. Απο ισπανικά, άρχισαν να μιλούν αγγλικά. Σήμερα μάλιστα είναι η τρίτη μεγαλύτερη χώρα που μιλά αγγλικά. Μέχρι τις αρχές του 19 αιώνα οι τζαμαϊκανοί ζούσαν ακόμα ως σκλάβοι. Η Αγγλία είχε βγάλει κάποιους «νομούς» σχετικά με την συμπεριφορά των έμπορων ως προς τους σκλάβους. Στις οδηγίες αυτές περιλαμβάνονται η απαγόρευση της χρήσης των μαστιγίων στον τομέα, απαγορεύεται το μαστίγωμα των γυναικών, η γνωστοποίηση ότι οι σκλάβοι έπρεπε να επιτρέπονται θρησκευτικής διδασκαλίας, να δοθεί μια επιπλέον ελεύθερη ημέρα κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, οπού θα μπορούσαν να πουλήσουν αυτά που παράγουν, κ.α. Όμως οι έμποροι στην Τζαμάικα δεν ακολούθησαν αυτές τις οδηγίες. Φοβόντουσαν τις εξεγέρσεις που μπορεί να προκαλούσε μια τέτοια «ελευθερία». Αργοτερα όμως ,οι εξεγέρσεις και παλι έγιναν, και οι Τζαμαϊκανοί ζητούσαν τα δικαιώματα τους.
Η Τζαμάικα επιτευχθεί πλήρης ανεξαρτησία το 1962. (307 χρόνια σκλαβιά). Αρχηγός του κράτους είναι η βασιλίς Ελισάβετ β’. Χρησιμοποιεί επίσημα τον τίτλο "βασίλισσα της Τζαμάικα", όταν επισκέπτεται τη χώρα ή εκτελεί καθήκοντα στο εξωτερικό για λογαριασμό της Τζαμάικα .Το 65,3% του πληθυσμού είναι χριστιανοί. Οι περισσότεροι μιλούν αγγλικά ,αν και υπάρχουν διάφοροι διαλεκτοί. Τα μουσικά ειδή που έρχονται απο την Τζαμάικα είναι ρέγκε, σκα, μαντό, ντουμπ, κ.α. Κάτι που μπορεί να μην ξέρετε είναι ότι η Τζαμάικα επηρέασε την μουσική πανκ-ροκ και μέσω της ρεγκε έπαιξε σημαντικό ρολό στην ραπ μουσική. Έχουν και τα δυο ρίζες στο στυλ της αφρικάνικης μουσικής .Επίσης το hip-hop της Nεα Υόρκης είναι επηρεασμένη απο την Τζαμάικα. Ως εθνικός τραγουδιστής της Τζαμάικα είναι ο Bob Marley. Πολυ σεβαστός και αρεστός στην χώρα. Η Τζαμάικα έγινε πιο γνωστή μετά τα γυρίσματα της ταινίας του James Bond και αργότερα την ταινία: Cocktail με τον Tom Cruiz.
Οι Τζαμαϊκανοί έχουν μια καλή παρουσίαση στους Ολυμπιακούς Αγώνες . To 2008 κέρδισαν 11 μετάλλια: από 6 χρυσά, 3 αργυρά και 2 χάλκινα. Ενώ κάποτε ηταν οι καλύτεροι στους αγώνες με έλκηθρο. Εκείνη η κωμωδία (αν την έχετε δει, ειναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία.) Κάποτε όντος είχαν κερδίσει στου αγώνες πάγου με έλκηθρο. Η εκπαίδευση είναι δωρεάν από την πρώιμη παιδική ηλικία για τα επίπεδα της δευτεροβάθμιας. Υπάρχουν επίσης ευκαιρίες για όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα περαιτέρω εκπαίδευσης μέσω των Ανθρωπίνων Πόρων Απασχόλησης και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης-Κατάρτισης Εθνικού Οργανισμού (καρδιακή Trust-NTA) πρόγραμμα και μέσω ενός εκτεταμένου δικτύου υποτροφιών για τα διάφορα πανεπιστήμια.
Αν θελήσετε να επισκεφτείτε αυτό το μικρό παράδεισο για να ηρεμήσετε η να γευτείτε τον πολιτισμό της και τις θαυμάσιες παραλίες της, ( σαν μια σταγόνα αστερισμού πάνω στην γη), καλό θα ήταν να ξέρετε κάτι για την ιστορία της. Τα χρωματιστά καπελά, ρούχα, και τα ραστα μαλλιά είναι μονό η κορυφή του πράσινο- αλμυρού -βουνού νησιού, που λέγεται Τζαμάικα.

Γιατί έχω ενα όνειρο...
Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ γεννήθηκε το1929 στην Άτλαντα της Γεωργίας. Σπούδασε θεολογία στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Ηγήθηκε του Χριστιανικού κινήματος των μαύρων εναντίον των φυλετικών διακρίσεων. Η θεωρία του έμοιαζε με εκείνη του Γάντι. Για ένα καλύτερο κόσμο χωρίς βία. Οι απόψεις του τον έστειλαν πολλές φόρες στην φυλακή. Αγωνιστικέ ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Το 1964 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης.
Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ζητούσε όλοι οι άνθρωποι να είναι ίσιοι . Να μην τους υποτιμούν η προσβάλλουν εξαιτίας του χρώματος του δέρματος τους. Έκτος αυτού, ο πόλεμος του χωρίς βία , εξαπλώθηκε και για τα δικαιώματα των φτωχών , μαύροι η λευκοί.
«..οι απόβλητοι της χωράς μας-οι φτωχοί λευκοί και οι φτωχή μαύροι-ζουν σε μια απάνθρωπα άδικη κοινωνία. Πρέπει να οργανώσουν μια επανάσταση ενάντια αύτη την αδικία, όχι ενάντια στη ζωη των συμπολιτών τους, αλλά ενάντια στις δομές εκείνες, που επιβάλλουν την άρνηση της κοινωνίας να άρει το άγος της φτώχειας. Η μη βίαιη διαμαρτυρία πρέπει τώρα να ωριμάσει σε νέο επίπεδο, έτι ώστε να ανταποκριθεί στην ανυπομονησία των μαύρων και την σκληρή αντίσταση των λευκών. Αυτο το υψηλότερο επίπεδο είναι η μαζική πολιτική ανυπακοή», είχε πει στην πολιτική του εκστρατεία το 1967. Προσπαθούσε να αφυπνίσει όλους όσους ένιωθαν αδικημένοι και είχαν οργή για την πολιτική της κυβέρνησης. Ο τύπος προειδοποιεί για την ένοπλη εξέγερση που υποτίθεται ότι προπαγανδίζει ο Κίνγκ. Στις 4 Απρίλιου του 1968 ο αναρχικός, δολοφονείται.
Σήμερα στις ΗΠΑ τιμάται η μνήμη του. Τότε η CIA και το FBI τον χαρακτήριζαν "όργανο στα χέρια των ανατρεπτικών δυνάμεων, οι οποίες επιχειρούν να υπονομεύσουν το έθνος" . Όλα αυτά, τα γνώρισε και ο πρόεδρος. 200.000 άνθρωποι τον Αύγουστο του 1963 συγκεντρώθηκαν στην Ουάσιγκτον, για να ακούσουν τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Είχε μεγάλη απήχηση στον κοσμο. Προφανώς αυτό έκανε την τοτε κυβέρνηση να τρέμει.
Δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα, για να διεκδικούν οι μαύροι όλα τα δικαιώματα τους. Δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα του Όμπάμα.

Η Ιστορία γράφει όλα τα γεγονότα
Αυτός ο κόσμος είναι πολύ μικρός. Μικρός για να χωρά τα όνειρα μου, τα όνειρα σου. Τόσο μικρός ώστε δεν μπορεί να αφήσει έμενα, η εσένα να ζήσουμε απλά , ωραία, ελευθέρα και προπάντων με αγάπη στη ζωή μας. Κάποτε ένας γέροντας μου είπε πως το αγριότερο ζώο είναι ο άνθρωπος. Το πιστεύω. Όταν το μονό που θελουμε είναι να κάνουμε κακό στους άλλους, η να τους χλευάζουμε, η να τους μειώνουμε, μονό και μονό για να νιώθουμε ευχαρίστηση (της στιγμής). Σαν τα ζώα που κυνηγούν το θύμα για να φανέ απο αυτό το πολύ ένα κομμάτι και μετά το υπόλοιπο το αναλαμβάνουν τα όρνια.
Όλα αυτά τα λέω διότι υπάρχει μια κοινωνία που ζει μαζί μας, κάνει ονειρα(όσο μπορεί), αγαπά και σέβεται την δική μας κοινωνία. Είναι η gay κοινωνία. Λίγοι τους αποδέχονται και όμως είναιi παντού. Gay μπαρ, καφετερίες, εστιατόρια, blog που μας θυμίζουν ότι είναι εδω. Θέλουν την προσοχή μας, όπως όλοι μας άλλωστε, τον σεβασμό μας, και θέλουν να ζήσουν. Πλέον είναι πιο οργανωμένοι απο ότι ήταν κάποτε. Βέβαια κάποτε «δεν υπήρχαν καν» τώρα όμως στα λεγόμενα gay μπαρ και εστιατόρια πάνε και πολλοι ετερόφυλοι. Τον Ιούνιο πραγματοποιήθηκε το Gay Pride. ο Δήμος Aθηναίων ήταν βέβαια αρνητικός ,αλλά και τι μ’ αυτό. Δικό του πρόβλημα. Σάμπως εμείς συμφωνούμε με όλα όσα κάνει η κυβέρνηση? Αλλά στο τέλος το δικό τους γίνεται. Μπράβο στα παιδία! Μάλιστα, μπράβο! Μπορεί να τους λενε φούστιδες και αλλά τέτοια ,όμως εκείνοι έχουν τα κότσια να υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους και δεν χαμπαρίζουν. Αυτό το λέω ελεύθερο πνεύμα και δυνατή ψυχή. Η κυβέρνηση και ο καθε «παντογνώστης» που βγαίνει στην τηλεόραση μπορεί να λέει ότι θέλει, όμως η κοινωνία των gay ζει και ζητά τα δικαιώματα της. Κάποιοι τους αποκαλούν άτομα με ιδιαίτερη προτίμηση. Όμως είναι άνθρωποι σαν έμενα ,σαν κι εσένα, και όπως ολοι μας ερωτεύονται και ζηλεύουν και πληγώνονται. Δεν έχουν ιδιαίτερη προτίμηση. Αγάπη νιώθουν για αυτό που ο ανθρωπινός νους το αποκαλεί μέσα στα βάθη του υπέροχο και ωραίο. Σαν κι΄έμενα σαν κι΄εσένα. Η αποδοχή τους είναι πολιτισμός, ο αγώνας τους για να επιβιώσουν είναι τέχνη, και η ύπαρξη τους θα μπει στην ιστορία της κοινωνία μας.

IT’S JUST A MOVIE!


Κυκλοφορεί πλέον και σε DVD, η ταινία «Sex and the city”. Προσοχή! Όσοι δεν έχουν δει την σειρά, να μην εθιστούν με τις πρωταγωνίστριες και την ζωη τους. It’s just a movie! Σας το λέω εκ πείρας. Στην αρχή δοκίμασα να κάνω την ζωη της Σαμάνθα. Αλλά έκτος απο κάτι κουλά που μου έλεγαν οι άντρες και τα λεφτά που χάλασα μιλώντας στο κινητό με τον έναν και τον άλλον ,τίποτα δεν κέρδισα. Απο σεξ χόρτασα μέχρι που το σιχάθηκα. Κατέληξα κουρασμένη και άφραγκη. Ετσι αποφάσισα να γίνω σαν την Μιράντα. Τέλειωσα πανεπιστήμιο και αφου πήρα και το δίπλωμα μου, άρχισα να ψάχνω για εργασία. Μετα απο δυο χρόνια δεν βρήκα τιποτα καλό. Ολοι να σε εκμεταλλευτούν θέλουν. Πολυ καλη υπάλληλος ειναι εκείνη που όταν το boss λείπει κάνει τέλεια δουλεια. Όταν εκείνος γυρίζει, μετρία δουλεια. Όσο για bonus και μπράβο δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο των εργοδοτών. Μετα δοκίμασα την ζωη της Σαρλότ. Ενα παιδί μου έκανε πρόταση γάμου και εγώ δεχτικά. Μετα απο δυο μήνες με παράτησε. Λέω : δεν πειράζει και η Σαρλότ τα ιδια τράβηξε ,αλλά βρήκε κάποιων που την αγάπησε πολύ μετά.
Δεν μου πήγαινε όμως για πολύ να περιμένω και να προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν μπορώ να βρω κι΄εγω έναν άντρα. Ετσι τα παράτησα και άρχισα να ζω σαν την Κάρυ. Καθε βραδυ έβγαινα με τις φίλες μου, καθε μερα ήμουν για καφέ, γνώριζα κόσμο, και αγόραζα ρούχα. (όχι cavalli), αλλά δεν έχει σημασία. Περιμένοντας τον mr. Right, κουραστικά.
Πλέον είμαι συνειδητοποιημένη. Όλα είναι ενα ψέμα στην ταινία. Δεν υπάρχει ο mr. Right. Ολοι έχουν κάποιο ελάττωμα ,αλλά γι’ αυτό δεν τους αγαπάμε. Επίσης δεν μπορείς να κανείς ότι έκανε η Σαμάνθα, εάν έχεις έστω λίγη συνείδηση μεσα σου. Η ζωη της Σαρλότ είναι μονό για παραμύθια, γιατί όποιος ζει σε τούτο εδω τον κοσμο, δεν μπορεί να είναι τόσο αφελής. Όσο για την Μιράντα, ναι μπορείς να κανείς καριέρα. Σημερα όμως οι άντρες σε φοβούνται μονό και μονό επειδή ζεις μονή σου και χεις μια απλή δουλειά ,φαντάσου να έχεις κάνει και καριέρα. Ο Στιβ μπορεί να παντρεύτηκε με την Μιράντα, αλλά και τι δεν τράβηξε η κοπέλα μέχρι να φτάσουν εκεί. Η ταινία κρύβει εκπλήξεις για το πως καταλήγει η ζωη της καθε μιας. Μ΄αρέσει να γραφώ με το gounge τρόπο, όποτε μπορώ. Όσοι κατάλαβαν ,κατάλαβαν! Μην σας παρασύρει η ταινία. Δείτε την και απολαύστε την. Διαβασα οτι πολλές γυναίκες θέλουν να ζήσουν την ζωη της Κάρυ. Άλλες θέλουν να αποκτήσουν την γκαρνταρόμπα της κ.λ.π Μην κτίζετε την ζωη σάς επάνω της. Είναι απλά μια ταινία!!

CARLOS SANTANA
Ο σπουδαίος Λατίνο - ροκ μουσικός με την ευαίσθητη ψυχή
O Carlos Santana μετά απο 6 χρόνια θα αποσυρθεί απο το χώρο της μουσικής και θα αφοσιωθεί στην θρησκεία. Αυτό ανακοινώσε στο περιοδικό ROLLING STONE ο μεγάλος κιθαρίστας και τραγουδιστής. Τότε ο Santana θα είναι 67 χρονών. Υποστηρίζει ότι θέλει να ασχοληθεί με αυτό που πραγματικά επιθυμεί και θέλει, δηλαδή να γίνει ιερέας. Μετά απο 6 χρόνια θα τον δούμε μονό στη Χαβάη οπου και θα ιδρύσει μια εκκλησία.
Ο Santana γεννήθηκε στο Μεξικό. Ο πατέρας του ηταν βιολιστής σε συγκρότημα. Γαλουχήθηκε με την λάτιν μουσική και την παραδοσιακή μουσική του τόπου του. Στην ηλικία των 8 ετών απέκτησε την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα. Αυτο όμως που ήθελε πάντα, ήταν να παίξει ροκ μουσική. Επηρεασμένος απο τα ροκ συγκροτήματα της εποχής του το 1966 κάνει την εμφάνιση του με συναυλίες στο Fillmore West, μαζί με το συγκρότημα του Santana Blues Band. To 1969 στο φεστιβάλ στο Woodstock, πολλοί είδαν το νέο αστέρι με την δική του μοναδική μουσική: την λάτιν - ροκ. Εχει κάνει συναυλίες σε πάνω απο 50 χώρες και έχει πουλήσει συνολικά πάνω απο 40 εκατομμύρια δίσκους.
Όταν είχε βγάλει τον δίσκο του All that i am, είχε επισημάνει: « all that i am εννοεί ότι δεν είμαι μόνο Μεξικανός. Είμαι Εβραίος και Παλαιστίνιος, είμαι τα πάντα. Μπορώ να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους στο Χονγκ Κονγκ όπως και στην Τιχουάνα. Νιώθω το ίδιο άνετα στην Αφρική και στην Κούβα όπως και στη Βραζιλία. Γι αυτό και υπάρχει τόση ποικιλία ήχων στα άλμπουμ μου. Επηρεάζομαι από διαφορετικές κουλτούρες και θέλω αυτό να αντανακλάται στη μουσική μου». Πέρυσι δώρισε δύο εκατομμύρια δολάρια από τα κέρδη της περιοδείας του για την καταπολέμηση του AIDS στην Αφρική. Η κοινωνική δράση του περιλαμβάνει συναυλίες για το Σαλβαδόρ, για τα ορφανά της Τιχουάνα, για τα δικαιώματα των Ινδιάνων. Με τη σύζυγό του την Ντέμπορα έχουν ιδρύσει το Milagro Foundation από το 1998, ένα ίδρυμα που προσπαθεί να προστατέψει τα παιδιά σε όλο τον κόσμο με εκπαιδευτικά προγράμματα και παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.
Την επόμενη εβδομάδα κυκλοφορεί το νέο του άλμπουμ με τίτλο Multi-Dimensional Warrior.

ΛΥΠΑΜΑΙ!!!
Μου αρέσει που κάνουν λες και το ακούν, η το βλέπουν για πρώτη φορα. Για τις επιθέσεις στα αστικά λεωφορεία λέω, στα Λιόσια και στο Μενίδι, μόλις πέφτει η νύχτα. Μα βρε, παιδια το ίδιο θέμα παιζει καθε φθινόπωρο .για να ξεχαστεί άμεσος την επόμενη ήμερα, και να μην ξανά ασχοληθούν μαζί τους ούτε το κράτος ,αλλά ούτε και τα Μ.Μ.Ε. Το νέο θα ηταν να εχει λάβει κάποια μετρά η κοινωνία και η κυβέρνηση, αλλά που. Εγώ τους βλέπω(τους πολιτικούς)να ετοιμάζονται πυρετωδώς για ενδεχόμενες επανεκλογές, να μιλούν για το πως θα αντιμετωπιστεί η κρίση στην χωρα, την ιδια στιγμή ,όμως οι τιμές των προϊόντων εχουν πάρει την άνω βόλτα και δεν λενε να γυρνούν πίσω. Μόλις τώρα είχα μια συζήτηση με μια κυρία , συνταξιούχο, η όποια μου είπε ότι πρεπει να πληρώσει 350 ευρώ για το κτηματολόγιο. «λεφτά θελαν τελικά. Γιατί δεν ξέρω για ποιο άλλο λόγο ήθελαν δήλωση των περιουσιακών στοιχείων στο κτηματολόγιο. Άμα το ξερά δεν θα είχα κάνει δήλωση. Φιλοι μου δεν πήγαν διακοπές, που μας έβαλαν να τα φτιάξουμε εν σύντομος τα χαρτιά για το κτηματολόγιο, μεσα στο ντάλα καλοκαίρι». Απο παντού τα αρπάζει το κράτος, στην προσπάθεια του να γεμίσει οικονομικές τρύπες και δάνεια προς την Ε.Ε, που δύστυχος δεν κλείνουν.
Δεν θυμώνω, λυπάμαι. Λυπάμαι για αυτή την κατάντια. Δεν θυμώνω πια, και η λύπηση ειναι χειροτερο συναίσθημα απο το θυμό. Με το τελευταιο μπορείς να ξεσπάσεις, με το πρώτο απλά κλαίς την μοίρα, και περνάς την καθε μερα υπάρχοντας και όχι ζώντας.

Ας γελάσουμε ή ας κλαίμε με τα χάλια μας.

Παρουσίαση του βιβλίου του, έκανε χτες το μεσημέρι, 30/09/, στις 12 η ώρα , στον ΙΑΝΟ, ο κ. Αντώνης Καμμάς με τίτλο ¨ «Εγχειρίδιο πολίτικης καριέρας»
Ο κ .Καμμάς είναι Καθηγητής και Διοικητικός στέλεχος στα ΤΕΙ. Σ΄αυτό το βιβλίο παρουσιάζει με ένα σαρκαστικό τρόπο τι πρέπει να κάνουν όσοι θέλουν να γίνουν πολιτικοί, ποιούς μεθόδους επικοινωνίας πρέπει να ακολουθούν. Με ποιούς και πως να διαχειρίζονται τις δημοσιές σχέσεις. Παρουσιάζει όμως με αυτό τον τρόπο την πολιτική ζωή της χωράς . Μέσο του εγχειριδίου θα συναντήσετε συμπεριφορές πολίτικων που όντως υπήρχαν και υπάρχουν ακόμα και σήμερα.
«...σε έναν δημοσιογράφο θα σταθείς να του δώσεις συνέντευξη, θα του υποσχεθείς ότι θα είναι αποκλειστική ,θα του πεις να γράφει καλά λογία, υπόσχοντας του μια θέση σε γραφείο τύπου..... όταν εσύ θα γίνεις βουλευτής ή υπουργός»
Ο κ. Σωτήρης Στανωτάς(δημοσιογράφος και καθηγητής ) συντονίζοντας την συζήτηση για το βιβλίο, και με το αιχμηρό του λόγο έκανε μια σύντομη περιγραφή και παρουσίαση της πολίτικης ζωής της χωράς, δίνοντας τον λόγο στην κα. Νανά Νταουντακη(δημοσιογράφος), η όποια τόνισε « ...Το βιβλίο είναι ανίκητο αντίδοτο στην βλακεία που μας κατακλύζει απο τις οθόνες. Πολίτες που δεν διαβάζουν είναι έρμαια».
«Παρουσιάζει την πολιτική με την ευρύτερη έννοια της στρεβλώσεις«.
Όπως είπε και ο κ. Λαοκράτης Βάσης στην παρουσίαση του βιβλίου ο συγγραφέας καταγράφει τις εμπειρίες με απλότητα και σαφήνεια και προβληματίζει τον αναγνώστη.
Γιατί είναι φτιαγμένη έτσι η πολιτική ζωη? Γιατί για τόσα χρόνια στην Ελλάδα κυβερνούν παντα οι ίδιοι, «περνώντας η κυβέρνηση απο τον πατερά στον γιο»? Γιατί εχει πάρει την κατιούσα η πολιτική αλλά και η οικονομική- κοινωνική ζωή αυτής της χωράς? Τι θα έπρεπε να κάνει ένας πολίτικος ώστε να τα φτιάξει όλα αυτά? Τι πρέπει να κάνουν οι νέοι? Ποιό μοχλό πρέπει να τραβήξουν ώστε το τρένο που ταξιδεύει η Ελλάδα να μπει επιτέλους σε καινούργια, σταθερή γραμμή με προορισμό την ανάπτυξη?. Ίσως έτσι θα βγει απο την φτώχεια και την κούραση που περνά όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Αυτα τα ζητήματα θέτει το βιβλίο του κ. Κάμμα.
Ο κ. Άρης Σταθακής (βουλευτής), το χαρακτηρίζει «...ωσ ένα βιβλίο που τα καυτηριάζει όλα. Σε κάνει να γελάς γι’ αυτά που διαβάζεις και να κλαίς γι΄αυτά που ζέεις. Θιγεί τον φαινόμενο των δανείων για την προεκλογική εκστρατεία. Όταν είχαν ως θέμα στην βουλή για τα ναρκωτικά και την οδική ασφάλεια μονό 20 απο τους 300 βουλευτές βρίσκονταν στην βουλή»
Όπως τόνισε και ο κ. Βάσης (φιλόλογος ) το βιβλίο, σου γεννά ερωτήματα όπως, γιατί πηρέ διαζύγιο η ηθική απο την πολιτική? Οι περίφημοι νταβατζήδες δεν είναι εξωγήινοι, αλλά πυλώνας της υπερεξουσίας..»
Σε δική μου ερώτηση (έχοντας πάντα στο νου ότι είμαστε η νέα γένια και παραλαμβάνουμε μια Ελλαδα που πληρώνει 700 ευρώ, αλλά ζητά περισσότερα ώστε να μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια) εάν το βιβλίο δίνει κάποια προοπτική η απλώς κάνει κριτική της πολίτικης ζωής, οι συντονιστές της παρουσίασης του βιβλίου ,όπως και ο συγγραφέας, απάντησαν πως εμείς πρέπει να αποφασίσουμε τι θα γίνει, και τί θα κάνουμε ώστε να αλλάξουμε τα πολιτικά δεδομένα αυτής της χωράς. Το βιβλίο παρουσιάζει μία πραγματικότητα , στην όποια ζούμε. Αν θα την δεχτούμε ως έχει Ή αν θα προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε, αυτό θα το αποφασίσουμε αφού κατανοήσουμε τα γεγονότα που έχουν γραφτεί πίσω απο τις γραμμές.
Ο κ. Αντώνης Καμμάς, κλείνοντας την παρουσίαση του βιβλίου είπε « αστειευόμενος με την παρούσα πολιτική κατάσταση δεν μπορώ να έχω ελπίδες ότι θα αλλάξει κάτι σε αυτόν τον τόπο»

Γιατί (δεν) μου αρέσει η Μαντόνα....
Πλησιάζουν οι μέρες. Το Σάββατο η Βασίλισσα της ποπ θα είναι στην Αθήνα. Όσοι έχετε πάρει εισιτήρια ξέρετε που κυμαίνονται οι τιμές τους. Όσοι δεν έχετε πάρει και είστε περίεργοι, να ξέρετε ότι οι τιμές κυμαίνονται απο 80 έως και 250 ευρώ. Το ξέρω ότι πολλοί έχουν γράψει για την Μαντόνα, και ξέρουμε σχεδόν όλα για εκείνην. Εγώ όμως αφού θα πω δυο λογία για την ζωή της, θα κάνω μια ανάδρομη στο τότε που άκουγα φανατικά Μαντόνα, και ήμουν μόλις δεκαέξι χρονών. Η diva γεννήθηκε στις 16 Αύγουστου του 1958, σε μία πολύτεκνη οικογένεια ιταλικής καταγωγής. Σε μία μικρή πόλη της Μίσιγκαν οπού και μεγάλωσε , έδειξε και την κλίση της προς το χορό και το τραγούδι. Γι’ αυτό και είχε ανταμειφθεί με μία υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Το 1982 κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος, και ακουλούθησαν μέχρι σήμερα 18 άλμπουμ , εμφανίσεις σε 18 ταινίες, και σήμερα είναι η πιο επιτυχημένη τραγουδίστρια όλων των εποχών. Μετά απο μία έντονη ερωτική ζωη, και φήμες ότι είχε λεσβιακές σχέσεις με μία άλλη γνωστή του σταρ σιστεμ, η Μαντόνα αποφάσισε να παντρευτεί και να νοικοκυρευτεί. Ο Γκαι Ριτση θα ηταν ο άντρας που όπως η ίδια έλεγε την έκανε ευτυχισμένη και της χάρισε 3 παιδιά και μια ζεστή οικογένεια. Ως μανά και ως μια σοβαρή πλέον γυναίκα, η Μαντόνα άρχισε να εκδώσει παιδικά βιβλία. Όπως και η ίδια έχει πει σε συνέντευξη της «η μητρότητα σε κάνει να ωριμάζεις και ετσι βλέπεις την ζωη με άλλο μάτι.» Τελευταία ακουστήκαν φήμες ότι ο γάμος της πέρνα κρίση ,αν και ο ίδιος ο Ρίτση τις διέψευσε. Η Βασίλισσα έχει αγκαλιάσει πολλές φορές διαφορές θρησκείες, αλλά αυτό δεν μας νοιάζει πολύ . Ο καθένας πιστεύει ότι γουστάρει. Πρόσφατα ο αδελφός της, ο Κριστοφερ Τσικονε έγραψε ενα βιβλίο οπού μιλά για την ζωή του με την σταρ, και είναι μία μικρή ανάδρομη στα 47 χρόνια που εκείνος ζει και γνωρίζει την Μαντόνα απο κοντά. Λένε ότι σε πολλά σημεία την θάβει.
Το βιβλίο έχει τίτλο «Η ζωή μου με την Μαντόνα.»
Εγώ απο την άλλη θυμάμαι την Μαντόνα, τότε στα 16 μου, που τραγουδούσε το «papa don’t preach”, to “like a virgin”, to cherie, και αλλά τέτοια σουπερ τραγούδια. Τότε μάλιστα με το papa dont preach, είχα ταυτιστεί με το τραγούδι και ειδικά το βιντεοκλίπ. Ντυνόμουν σαν την τραγουδίστρια, περπατούσα σαν εκείνη, μασούσα τσίκλα σαν εκείνη, και ναι είχα και ένα φλερτ σαν εκείνον του βιντεοκλίπ. Βέβαια στον πατερά μου δεν έλεγα « don’t preach,” διότι δεν μου περνούσε καν απο το μυαλό μου να παρατήσω το σχολειό ή να παντρευτώ με το παλικάρι. Ήξερα που τελειώνει η φαντασία και αρχίσει η πραγματικότητα. Άρα τότε την λάτρευα την Μαντόνα. Όλα αυτά μέχρι που την είδα στην σκηνή σε συναυλία. Ήμουν μονή στο σπιτι και την βλέπω να κάνει μια άσεμνη χειρονομία. Εγώ κοκκίνισα και η Μαντόνα μέσα απο την οθόνη γελούσε. Ναι, τότε εμείς οι έφηβοι ήμασταν ντροπαλοί, όχι σαν σήμερα που την λέξη μ... και τις χειρονομίες τις έχουν σαν τα τσιζμπεργκερ που τρώνε καθημερινά απο τα fast-food. Σήμερα η Μαντόνα δεν με τρελαίνει, δεν θα αγόραζα ποτέ ενα δίσκο της, δεν θα πλήρωνα ποτέ ούτε 10 ευρώ για να πάω στην συναυλία της. Όχι επειδή έκανε τότε την χειρονομία ,απλά επειδή τα τραγούδια της δεν με εκφράζουν πια. Λατρεύω όμως ακόμα την παλιά Μαντόνα και τα παλιά τραγούδια της, και ο χρόνος για μένα και την Μαντόνα έχει σταματήσει εκεί. Για την Diva έχει σταματήσει εκεί, επειδή είναι το ίδιο νέα με τότε και ακόμα ξεσηκώνει τον κόσμο, για μένα επειδή κάθε φόρα που ακούω αυτά τα παλιά τραγούδια θυμάμαι την εφηβεία μου. Σήμερα υπάρχουν τόσοι πολλοί νέοι καλλιτέχνες που τα τραγούδια τους ταυτίζονται με τις φάσεις της ζωής μας. Μπορεί να μην γίνουν ποτέ Μαντόνα αλλά για όσο καιρό διαρκούν, λάμπουν και αξίζουν την προσοχή μας και το χειροκρότημα μας. Άλλωστε όταν η Μαντόνα έγινε τραγουδίστρια δεν υπήρχε τόσο μεγάλος ανταγωνισμός. Έναν ανταγωνιστή είχε, και εκείνος με κέρδισε απο εκείνην και αγόρασα σαν τρελή τους δίσκους του και μάζευα τις αφίσες του. Ηταν ο MICHAEL JACKSON, για να μην ξεχνιόμαστε. Μου αρέσει η Μαντόνα, διότι, έχει ακόμα φωνή, διότι κάποτε ταυτίστηκα με τα τραγούδια της και συνεχίζουν και ακούγονται ακόμα και σήμερα ευχαρίστα(τα παλιά τραγούδια), γιατί είναι τσαμπουκαλού, γιατί δεν φαίνεται 50 χρονών, γιατί υποστηρίζει με πάθος αυτό που κάνει, περνώντας απο γένια σε γένια. Δεν μου αρέσει η Μαντόνα, γιατί είναι 50 χρονών και δεν λέει να αποσυρθεί, ώστε να αφήσει τα σκήπτρα σε νέα παιδιά, γιατί τα τραγούδια της δεν με εκφράζουν πλέον, γιατί το ξανθό μαλλί της με έχει κουράσει, γιατί τώρα όπως και τότε κάνει χειρονομίες στη σκηνή, η πιάνει τον κιθαρίστα απο τα γεννητικά του όργανα, ή θα φιλήσει στο στόμα όποιων βρεθεί μπροστά της, και γιατί παρόλα όσα έχουν συμβεί, έμενα ακόμα μου αρέσει ο Michael Jackson. Τα είπα και ξαλάφρωσα.